Na al onze prachtige reizen hier in Bolivia hebben we heel wat foto’s verzameld. Een tijdje geleden groeide daaruit het idee iets te doen met al die foto’s tvv. onze Boliviaanse NGO Plataforma Unidos. De laatste weken staken JP en ik daarom een fototentoonstelling in elkaar met panoramische foto’s. Twee weken lang, vanaf maandag, zullen ze getoond worden in de AECID, het culturele centrum van Spanje in Santa Cruz. Daarmee hopen we de foto’s te verkopen. Exclusief op deze Blog een avant-première van de uitgekozen foto’s. Laat weten wat jullie ervan vinden!

Eind Juni kwamen onze vier vrienden Sofie, Koen, Laura en Benjamin naar Bolivia. Nadat ze een tijdje alleen rondreisden , ontmoetten we hen in Rurrenabaque, een klein toeristisch dorpje  vanwaaruit tours starten in het Amazonegebied. Wij kozen voor een driedaagse boottocht in de Pampa, een soort savanegebied. Overdag vaarden we rond in ons bootje met 9-koppig bemanning op zoek naar het avontuur… De nachten brachten we door in een eco-kamp: een prachtig volledig uit hout opgetrokken kampement, met zelfs een heuse bar waar koud bier geserveerd werd, 100% back to basic en des te mooier was het! ‘s Nachts onder ons muskietennet konden we de apen horen schreeuwen, de vogels en vleermuizen fladderen en de gidsen snurken . Maar idyllisch is het goeie woord. Hoe meer ervaringen ik hier op doe, ondergedompeld in een ver afgelegen gebied, alleen maar de natuur en jezelf, hoemeer ik merk hoeveel nood een mens aan dat contact heeft! In België is dat nog zo moeilijk te vinden, vele mensen hebben het contact met de natuur volledig verloren en hebben er zelfs schrik voor.
Op de fotos kan je zien dat we héél veel wilde en spannende dieren gespot hebben vanuit onze boot: aapjes, luiaards, vogels, schildpadden, capibara’s (het grootste knaagdier ter wereld), pirañas, zoetwaterdolfijnen, en heel veel aligators! En we gingen voor het avontuur, dus avontuur kregen we…

De Anecdote met de Anaconda en de Aligator

Dag 2 gebood onze gids ons laarzen aan te trekken want we gingen op zoek naar … een anaconda, de op één na langste wurgslang ter wereld… Na een korte boottocht meerden we met verschillende boten aan, en moesten we eerst een dikke kilometer door een savanne. Daarna kwamen we aan een modderig moeras… waarvoor we onze laarzen nodig hadden. Achter onze gids aan werkten we ons moeizaam een weg door het moeras, het water kwam kniehoog en onze laarzen stroomden vol. Naast ons zaten er nog drie andere groepen met gids door het moeras te dabben. Na een tijd vond één van de gidsen een anaconda en riep iedereen naar zich toe! Alle groepen volgenden hun gids maar de groep van de gids die de slang vond, liep recht op hem af… Opeens ging alles heel snel: we hoorden en gil en zagen een meisje vallen in het moeras, ze was op een alligator, verborgen in de modder, gestapt! Nu viel de alligator haar aan, in haar knie! De gids begonnen naar elkaar te roepen en zij die in de buurt waren, sloegen de alligator van haar af. Een andere man pakte het meisje op en liep met haar uit het moeras… En wij… stonden op 3 meter van dit alles, verstijfd in de modder. Wow, de gids zei dat we eruit moesten gaan, graag, maar misschien zat er nog wel een alligator! Een andere gids zei nog tegen zijn groepsleden: “Maak snel een foto van die anakonda en ga er dan uit.” Grapjas!
Uiteindelijk is alles goed afgelopen met het meisje, een helikopter is haar in een naburig dorpje komen halen en haar been zou helemaal kunnen genezen. Maar het had erger kunnen zijn: die avond in de Sunsetbar van het kamp was er maar één gespreksonderwerp, alle gidsen showden hun littekens en stoerste alligatorverhalen. Ze vertelden dat als de alligator grip had gehad op haar been, hij zich rond zijn as had gedraaid en ze haar been was verloren….

De volgende dagen ging het avontuur gewoon verder: we gingen nog piraña vissen, alligators spotten in de nacht, voetballen bij zonsondergan en… zwemmen met zoetwaterdolfijnen (“die houden de pirañas en alligators op een afstand: save water!”) maar we hebben er toch vriendelijk voor gepast terwijl we een kudde alligators op de oever in onze ooghoeken waarnamen…

Terug in Santa Cruz hebben we nog een uitstap gemaakt naar Ginger’s Paradise (waar ik binnenkort nog een uitgebreidere blogpost over wil zetten), een hippiefamilie die zelfvoorzienend leven aan de rand van natuurpark Amboro. Zie de foto’s.

In het kader van het Jonge cooperanten programma van Volens ben ik nog steeds bezig met een project rond ecologie in Asociación Mi Rancho, een opvanghuis voor ex-straatkinderen te Cotoca, een dorpje op een uur van Santa Cruz de la Sierra. Mi Rancho geeft enkel onderdak aan jongens, onderverdeeld in drie huizen: Tiluchi (6 – 14jaar), La Casa Grande (14-18 jaar) en het derde huis met de 18+ jongens die al aan de Universiteit studeren.
Mijn programma bestaat uit verschillende luiken waarvan een biologische groentetuin aanleggen met de jongens er één van is, waar we de laatste maanden intensief mee bezig zijn geweest. Na heel wat vallen en opstaan en eindeloos motiveren zijn er  twee groentetuinen in volle groei: één in Tiluchi met de kleinste jongens en een met alle 14 plussers. Elke jongen bezit zijn eigen parceeltje en heeft één soort groente/fruit uitgekozen.

Naast de soms ontbrekende motivatie kampen we vooral met groot wild in de groentetuin! Ondanks de vernieuwde sluiting werd de sla en de snijbiet opgegeten door een soort knaagdier, vermoeden we. Ook ben ik met pijn in ht hart ook al een paar keer getuigen geweest van een achtervolging tussen de koeien van de buren en de honden van ons, in de groentetuin… Gelukkig hebben we nog niet te maken met insectenplagen want het idee is de tuin biologisch te houden. Zodra we onze eerste oogst hebben, zal ik zeker fotos tonen!

Ter info de groenten die we momenteel telen:

Tiluchi: look, ananas, tomaat, wortel, groene kool, snijbiet, sla, aardappelen, paprika, komkommer, pompoen, radijs

Grote groentetuin: tomaat, kersentomaat, wortel, groene kool, rode kool, sla, aardappelen, paprika, komkommer, pompoen, rode biet, radijs, peterselie, koriander, ui, gember, munt, erwtjes

Hier het langverwachte reisverslag van de trip met mijn familie.

Het begon allemaal heeel lang geleden in Santa Cruz, op 6 april van het jaar 2010 des Heeren. Toen kwamen ze aan in Viru Viru Intl. Een dagje relaxen in Biocentro Güembé (hun site) leverde mooie vogelfoto’s en een volledig ontspannen gezinnetje op.

Hierna kon de lange tocht naar de zoutvlakte van Uyuni aangevangen worden. Eerst met het vliegtuig naar Sucre om daar de volgende morgen vroeg per trufi te vertrekken naar Potosí, en daar rond de middag snel een hapje te eten en een bus te nemen naar Uyuni, een normaal een rit van ongeveer 6 uur. Deze schatting was spijtig genoeg buiten de buspanne gerekend. Hierdoor strandden we een uur of 2 in een mini-dorpje. Uiteindelijk waren we tegen 9 uur in Potosí, goed dooreen geschud door de slechte weg.
De volgende morgen was de grote dag van het begin van onze tour door de wondere wereld van de zoutvlakte van Uyuni en alle fantastische landschappen die nog volgen. Het programma zag er als volgt uit:

1. Het treinenkerkhof, de zoutvlakte van Uyuni, het cactuseiland (oftwel Incahuasi, het huis van de Inca)
2. De lagunes in allerhande kleurtjes, een warmwater bron, geisers, en massas flamingos
3. Nog een lagune, wat flamingos en “de verloren Italiaanse Stad”

De zoutvlakte

De zoutvlakte is echt wat het zegt: een gigantische vlakte zout ter grootte van half België. Dit is dan ook de grootste zoutvlakte ter wereld. Naast zout is er ook veel lithium te vinden (wordt gebruikt in bijna alle batterijen van laptops, gsm’s, … ), ongeveer 2/3 van de wereldvoorraad. Dit zorgt natuurlijk voor zorgen voor de bescherming van dit fantastische natuurgebied. De bedrijven zeggen dat ze enkel het water moeten filteren dat onder de zoutvlakte ligt, en dat dit dus geen enkel gevaar inhoudt, maar dit valt natuurlijk nog te zien …

De lagunes

Meer naar het zuiden, richting Atacama in Chili, liggen een hele reeks gekleurde lagunes, omringd door een prachtig wijds desolaat landschap. De lagunes zijn tevens bewoond door massa’s flamingo’s, zoals je wel kan zien op de foto’s. ‘s Avonds gingen we nog naar de geisers kijken, op meer dan 5000 meter boven zeeniveau.

Verloren Italiaanse stad

De laatste dag was vooral de terugrit naar Uyuni. Tegen de middag passeerden we de laatste attractie van de toer: de verloren Italiaanse stad zoals ze hier zeggen: een goed verstopte rotsvallei met steile wanden en een riviertje in het midden, waar lama’s rustig uit drinken. Hoewel het voor ons niet echt veel weg had van een Italiaanse stad was het wel enorm idyllisch. Hierna ging de rit langs San Cristobal terug naar Uyuni.

San Cristobal is een mijnwerkers dorp wat enkele jaren in zijn geheel verplaatst is om plaats te maken voor de uitbating van een zilverader  juist onder de oude locatie van het dorp. Wat op het eerste zicht misschien iets ergs lijkt voor de plaatselijke bevolking, blijkt uiteindelijk erg positief te zijn: Het dorp is heel net, de mensen hebben allen nieuwe, mooie huizen gekregen, en de mijnwerkers verdienen relatief gezien erg veel (iedereen rijdt er dan ook met nieuwe auto’s, hebben mooie kleding, …, en zien er gewoon gelukkig uit) omdat het een buitenlandse holding is dat de mijn uitbaat. Verder hebben ze ook verplicht verlof, en gelden er strenge veiligheidsmaatregels, kortom: de omstandigheden zijn er veel beter dan in andere mijnen zoals die van Potosí.

Terug naar huis

Na de helse rit van Uyuni over Potosí naar Sucre, bleven we nog 2 dagen in Sucre. Daarna een vlucht naar Santa Cruz opdat de ouders de volgende dag hun vlucht naar België terug te nemen.

Kortom het was een kort, maar heel intens bezoek.

Sinds enkele weken wordt het straatbeeld in Santa Cruz opgefleurd door de prachtig bloeiende Toborochiboom, in Argentinië ook “palo borracho” of “zatte stok” genoemd. Het is een wijdse boom met een bolle stam als een dikke buik! Heel mooi om te zien! De prachtige roze bloemen vormen een gek contrast met het ruwe straatbeeld van heftig verkeer, claxonneerde auto’s, opgestopte rotondes en het eeuwige afval langs de weg.

Ook de herfst is hier in Santa Cruz aangekomen. Het eeuwige broeierige, vochtige weer is ingewisseld voor een fris “lentezonnetje”. Met 25°C, maar al koud genoeg om de dikste jassen en mutsen uit de kast te halen .
Ik hoop dat het bij jullie snel echt lente mag worden!

Vorige week vond in Cochabamba, Bolivia de “Conferencia Mundial de los Pueblos sobre el Cambio Climático y los Derechos de la Madre Tierra” ofwel de “Mondiale Conferentie van de Indigeense Volkeren over de klimaatsveranderingen en de Rechten van Moeder Aarde” (site in het Engels: http://pwccc.wordpress.com) plaats. Deze klimaatconferentie werd door president Evo Morales in het leven geroepen als protest op de mislukte klimaattop in Kopenhagen: deze keer zullen het niet de rijke wereldleiders zijn die gehoord worden maar het volk! Een klimaattop die niet draait om geld, maar om mensen, de mensen die nooit mogen spreken maar wel het dichtst bij de natuur leven en de klimaatsveranderingen het eerst gewaar worden. Daarnaast wilt de conferentie de VN oproepen naast de Rechten van de Mens ook de Rechten van Moeder Aarde uit te vaardigen, en dat zij die deze niet naleven gestraft kunnen worden.

Wij, enkele mensen van Volens en 6 Boliviaanse jongeren van enkele organisaties waar we mee werken, trokken ook een week naar Cochabamba om te luisteren en deel te nemen aan de conferentie, die plaatsvond op de campus van de universiteit. Voor mij was het een heel leerrijke ervaring te zien hoe zo een conferentie eraan toegaat, hoewel het wel wat chaotisch verliep. Maar de opkomst was dan ook enorm: meer dan 24.000 deelnemers uit alle hoeken van de wereld, vertegenwoordigers van vele indigeense groepen ter wereld (wat een wondermooie menigte van stamhoofden, allemaal in traditionele klederdracht: 1000 kleuren, veren, de mooiste handgeweven stoffen, bonte poncho’s, juwelen, parels, lange gevlochten haren,…), daarnaast waren er ook vele internationale organisaties aanwezig, vertegenwoordigers van alle werelddelen (ook iemand van de EU) en een afgevaardigde van de VN…
Daarom vind het ik onbegrijpelijk dat hierover in de Belgische (en waarschijnlijk Europese) pers niets over terug te vinden is! Waarom wordt Kopenhagen uitgebreid behandeld en dit niet? Het idee van heel de conferentie is net dat er nu eens andere mensen aan het woord zijn!

De conferentie begon met een inauguratie in het voetbalstadion. Duizenden mensen verzamelden zich in de brandende zon, zwaaiend met de Wipala-vlag, als symbool voor de indigeense volkeren. De inauguratie werd ingezet met een traditionele ceremonie zoals de indigeense bevolking van het Andesgebied dit al eeuwen doet: eer brengen aan de Pacha Mama, Moeder Aarde. Het was een prachtig moment waarin de ceremoniemeester zijn dank prevelde aan de Pacha Mama in het Quechua en Aymara, de lokale talen van het Andesvolk. Zijn gebed werd bijgestaan door traditionele muziekinstrumenten: de panfluit, een grote schelp… en daarna werden er allerlei offerbeeldjes, stukjes gekleurd papier, plukjes lamawol… verbrand in de offerschaal als voeding voor de Pachamama (normaal wordt er ook dierenbloed geofferd maar dat werd hier achterwegen gelaten), want voor alles wat we krijgen van haar, kunnen we enkel het beste terugschenken. Ik werd helemaal opgenomen in het gebeuren, het raakte mij diep, deze mensen hebben duidelijk zo een andere band met de natuur dan ons en opeens was ik er zo rotsvast van overtuigd dat deze culturen moeten beschermd worden; onvoorstelbaar dat zoiets moois verloren zou gaan, opgeslokt door de afstompende Westerse cultuur.
Enkele stamhoofden namen daarna het woord , allemaal heel emotionele getuigenissen, van mensen die niet langer ongehoord willen blijven. Ook de afgevaardigden van de verschillende werelddelen spraken, en daarna ook de dame van de VN, die voor het publiek symbool stond voor de Westerse Wereld en dat moest bekopen met boegeroep. Evo Morales sloot de opening af met een toespraak waarin hij tekeer ging tegen het kapitalisme, en dit was ook overwegend het discours voor de rest van de conferentie, dat in de weg staat om een oplossing te vinden voor de klimaatcrisis. Zolang de machtige G8 de klimaatonderhandelingen blijft dirigeren met als enige belang de economie van zijn eigen land, raken we geen stap verder en komen de mensen waar het echt om draait niet eens in beeld! Spijtig genoeg wijdde Evo daarna nog even uit over Coca-cola (“dat enkel goed is om de WC mee te ontstoppen”) en kippen geïnjecteerd met oestrogeen in Europa (“die er voor zorgen dat Europese mannen sneller kaal worden, geen kappers meer gaan nodig hebben en hun seksuele geaardheid aantast”). Naar mijn menig zeer ongepast voor een president zo een leugens te vermelden in een discours over de klimaatproblematiek, zeker omdat er zoveel terechte kritiek te geven is op de voedselindustrie! En het jammere van de zaak is dat enkel deze twee zinnetjes van Evo door de pers Latijns-Amerika werden ingestuurd, en alle mooie dingen die gezegd zijn en bereikt werden tijdens deze conferentie onbekend bleven.

De conferentie zelf bevatte grote debatten tussen grote personen: Vandana Shiva, Naomi Klein, Álvaro García Linera (de vice-president van Bolivia) , Nnimmo Bassey (hoofd van Friends of the Earth), waarna ook het publiek steeds zijn zegje mocht komen doen in de microfoon. Daarnaast waren er onafhankelijke organisaties (universiteiten, gemeenschappen, ngo’s, bedrijven…) die presentaties gaven over allerlei thema’s. Ten derde waren er de Mesas de Conversación, of de discussietafel, rond 17 vooraf vastgelegde thema’s m.b.t. milieu (zoals landbouw en voeding, bossen, economie, klimaatvluchtelingen…). Deze tafels waren drie dagen open voor alle deelnemer en op die manier werd er per thema een document opgesteld met finale conclusies, die naar de VN zullen opgestuurd worden en hopelijk in overweging worden genomen op de klimaattop in Mexico in december. In die conclusies staan de rechten van de indigene volkeren sterk uitgewerkt, daarnaast is er veel kritiek op het Westerse systeem.

Ik vond het persoonlijk heel interessant na te denken over de kritiek die er geuit werd op ons kapitalistisch systeem, iets waar je amper bij stil staat als je er midden in zit! Verschillende mensen spraken niet over een klimaatcrisis maar over een maatschappijcrisis: zij zijn van mening dat een oplossing voor de klimaatproblemen niet past binnen het Westerse kapitalisme, dat namelijk gericht is op groei, op altijd meer en meer consumeren, vernieuwen, vervangen, verhogen… Geen groei is slecht! Maar de reserves van de aarde zijn niet onuitputtelijk. Zij zeggen dat ons kapitalistisch systeem bovendien de oorzaak is van onverdraagzaamheid, racisme… In onze maatschappij moet alles mainstream zijn. Iemand die daarbuiten valt is “raar”. Maar waarom is iemand die kiest voor een leven buiten dit systeem “raar”? Of iemand van een andere cultuur, iemand die een andere taal spreekt zo “anders”? Waarom vinden we de Low Impact Man een “freak?
Hoe kan er binnen zo een consumptiezieke, egocentristische maatschappij gezocht worden naar oplossingen? We moeten niet rekenen op de technologie of de industrie om milieuvriendelijke alternatieven te zoeken; wat de echte en enige oplossing is, is met z’n alle minder en anders consumeren! Is het normaal dat we elk half jaar nieuwe kleren willen omdat de mode verandert? Is het normaal dat we een nieuwe gsm kopen als de oude nog niet versleten is, omdat die nieuw nog rozer is, nog meer snufjes heeft, terwijl er tonnen Lithium uit de prachtige zoutvlakte van Uyuni moet gehaald worden en kobalt uit de Afrikaanse mijnen? Is het normaal dat we allemaal met een auto rijden op uitputbare fossiele brandstoffen waarvoor de exploitatie vele hectares natuurgebied eist? En naar Spanje reizen met het vliegtuig?! Is het normaal dat we dingen eten die per vliegtuig uit Afrika en Amerika komen? Dat we vlees eten zoals leeuwen? Dat we dingen eten zonder na te denken over de ingrediënten? Over de uitbuiting? Waarom is niet alles Fair Trade? Wij willen toch ook een eerlijk loon en een comfortabel leven? En vooral, is het normaal dat we alles aannemen, van pers, van onderwijs? Dat er regels bestaan over wie en hoe we moeten zijn als we in deze maatschappij willen passen? Regels over hoe vriendschap is, hoe je relaties moet zijn, hoe omgaan met elkaar, wat te kopen … En dat het zo belangrijk is wat andere van ons denken?

Alleen dode vissen gaan met de stroom mee…

Wat als we moeten kiezen tussen vooruitgang en natuur? Want kunnen we echt zonder de lentebloesems, vogelgesjilp, de geur van bos in de herfst, de stilte van de natuur, zoemende insecten? Of kiezen we voor meer technologie, meer eten, meer kleren, meer individualisme?

Deze tijd hier in een totaal andere maatschappij heeft me al vaker tot nadenken aangezet: over het leven, mezelf en anderen, onze maatschappij… Als je “iets anders” ziet lijkt “het eigen” opeens niet meer zo… vanzelfsprekend. Ik hoop dat ik jullie hiermee ook even tot nadenken aanzet, want het is niet aan de politici, de industrie, de technologie, maar aan ons allemaal samen om verandering te brengen! WIJ zijn de maatschappij en we hoeven niet te wachten op een maatregel of een wet om (milieu)bewuster te gaan leven.

“Keep the oil in the soil and the coal in the hole.” zoals Nnimmo Bassey zei in Cochabamba.

Ik dacht, ‘t is misschien nu wel eens stillekens aan tijd om eens wat te schrijven over mijn werk.

“Fundación Plataforma Unidos por los niños de la calle” is een koepelorganisatie die 7 partners (die met straatkinderen werken) omvat, met het doel de samenwerking te verbeteren, en de organisaties meer drukkingskracht te geven. In Plataforma zelf werken straathoekwerkers, een psychologe, een dokter, … en ik . Ik zit hier in mijn leuk, doch een beetje donker, bureautje samen met Julia (de sociaal werkster, echt een super sympathieke) en Julian (ook een jonge coöperant van Volens, ook super sympathiek). Ge ziet het natuurlijk al komen, dit zorgt voor de nodige verwarring.

Hier op het bureau van Plataforma kunnen de straatkinderen (tot 18 jaar) elke weekdag terecht voor een douche, een medische checkup door de dokter en wat vertier zoals spelletjes spelen met de educatoren, computerspelletjes in het telecentro (hun favoriet blijkt Charlie de Eend te zijn). Plataforma is echter geen opvang centrum, dus ‘s avonds moeten ze onverbiddelijk weer naar buiten.

Mijn taak hier is het verlenen van algemene technische assistentie:

• Het maken van een website voor Plataforma en zijn partners: http://www.plataformaunidos.org. Zeker de moeite om ne keer te gaan zien!
• Vormingen geven voor het nieuwe database systeem van Plataforma.
• Het meewerken met het communicatie-team wat onder andere instaat voor het publiceren van de tweemaandelijkse nieuwsbrief van plataforma (Hier te vinden).
• Het oplappen van het zwaar onbetrouwbaar netwerk hier
• … en nog zoveel meer

Ik hoop dat dit een iets beter beeld geeft van wat ik hier doe, en hoe het hier is!

In Januari en Februari was Mi Rancho, de organisatie waar ik werk, in de ban van … een thermozonnepaneel. Dat vraagt om een blogpost: in het kader van het hele ecologische project dat we in Mi Rancho aan het uitvoeren zijn, kwamen in december Benoit en Manuella aan in Santa Cruz, twee sympatieke Louvain-Laneuvers die in deze laatste maanden onze beste compaantjes werden. Maar dat ter zijde. Manu en Benoit doen een jaarlang vrijwilligerswerk in een cultureel centrum voor kinderen in La Paz, maar via Volens kwam Benoit (een ingenieur) voor een tijdje terecht in Santa Cruz. Hij heeft hier in een paar maanden tijd zich een weg gebaand door het Boliviaanse doe-het-zelf-milieu en vanaf nul heeft hij met de jongens van Mi Rancho een warmwaterzonnepaneel in elkaar geknutseld. Hoedje af! Na veel bloed, zweet en tranen blinkt het paneel vanaf heden op het dak van het Tiluchi-huis (van de kleinste jongens) en kunnen de jongens  van een ecologische, warme douche genieten! Vorige week is er een feestje georganiseerd met Boliviaanse hapjes, waarbij iedereen vol vreugde zijn hand even onder de warm straal water kon houden: het paneel werkt effectief! Vele blije en trotse gezichten waren het gevolg! Het idee is dat de jongens nu zonder Benoit nog zo een paneel in elkaar steken voor op de andere huizen!

Op de website van Volens verscheen onlangs een prachtige getuigenis van Edwin-Oliver, 23 jaar, verloofd, dominee … en ooit straatkind. De getuigenis geeft een heel goed beeld van hoe zo’n klein kind in godsnaam ooit op straat terecht komt, en hoe armoede ouders ertoe in staat stelt hun kind aan de straat te geven…

El cambio es posible

Vorige week ging Santa Cruz onder in het grootste feest van het jaar: CARNAVAL! Maanden lang bereiden de deelnemers, die onderverdeeld zijn in verschillende “comparsas” (groepen),  zich hier voor op dit feest. Elke comparsa heeft een typische kledij, een koningin en een dans. Comparsas zijn vaak groepen voor het leven en worden gefinancierd enkel door de mannelijke leden!
Op carnaval zelf werd de stad 4 dagen lang  “dangereous zone”. Hoe je met carnaval bekogeld wordt, verschilt in Bolivia van stad tot stad: in Sucre en La Paz met waterballonnen, in Santa Cruz met schuim, verf en onuitwisbare inkt…  Omdat we beginnelingen zijn, besloten we ons in de stad te wagen op de eerste dag, de “rustige” dag, waarop er normaal gezien enkel met schuim gespoten wordt. Er waren twee senarios mogelijk omwille van onze “opvallendheid” als groep van 6 blanke Europeanen: ofwel zouden ze ons een beetje mijden, ofwel zouden we net een mikpunt zijn…  Het werd scenario 2 . We waren nog niet goed uit de bus gestapt of er werden al verschillende spuitbussen schuim op ons gericht. Wat een chaos! Bovendien wordt er zonder medelijden recht in de ogen gemikt! Langs de kant van de straat stonden er dan natuurlijk vele verkopertjes met brilletjes en hoeden (hier ik Bolivia is altijd alles te koop juist op het moment dat je het nodig hebt!). Om onze ogen even te kunnen openen, kochten we een toegangsticketje voor een podiumplaat langs de weg waar de stoet zou langskomen. Maar later op de avond kregen we ook daar de volle lading. De stoet was niet er indrukwekkend: in Santa Cruz gaan Modern, Glitter & Glamour, en Americanstyle voor op folklore en traditie… Maar wel een lachwekkende avond, zeker toen JP besloot om ook een spuitbus te kopen!